Vikram loopt een juwelierswinkel binnen.
Goedemorgen, kan ik u helpen?
Ik hoop van wel, ik zoek iets heel bijzonders.
Ik heb net een paar uur gereden naar deze stad waar ik mijn vrouw twintig jaar geleden voor het eerst ontmoette.
Wauw! twintig jaar is een lange tijd!
Ja, precies… Vandaag is onze trouwdag en ik zoek het perfecte cadeau.
Mooi! Ik denk dat u op de juiste plek bent!
Ik dacht ook al dat ik hier warm was! Wat ik zoek is…
Ik weet precies wat u zoekt.
Meent u dat?
Ja, ik denk dat u een zilveren halssnoer moet hebben.
U kunt met uw vrouw gaan wandelen bij maanlicht en haar dan de zilveren ketting geven. Dat zou erg romantisch zijn.
Nou, zo stel ik het me niet voor…
U heeft gelijk, het moet de perfecte trouwdag worden! Ik denk dat een gouden halssnoer nog beter zou zijn.
Nee, nee….
Wilt u dan een paar oorbellen? Ik heb deze prachtige diamanten oorbellen.
Diamanten oorbellen? Wij besteden nooit meer dan vijf euro aan onze verjaarscadeautjes.
Wat?
We houden van elkaar en dat is genoeg. Dure cadeaus zijn niet belangrijk.
Maar waarom bent u dan naar deze sieradenwinkel gekomen?Vikram haalt een servetje uit zijn zak.
Het is een servetje van een café, er staat een naam en een plaatje op, maar geen adres.
Herkent u dit, en kunt u mij zeggen waar het is? Ik kan het adres niet vinden op Internet en ik wil daar een broodje kopen voor onze trouwdag.
Een broodje? Dat lijkt mij niet erg romantisch.
Bij ons eerste afspraakje hebben we daar een broodje gedeeld, en samen daaraan terug te denken zal superromantisch zijn voor ons.
Is dit nog steeds het zelfde servetje van twintig jaar geleden?
Ja, en sinds die dag houd ik van mijn vrouw.
Goed, ik geef toe, dat is inderdaad heel romantisch.