איר זענט נישט פֿײגע!׳
זשוניאָר (עדקעלע) קומט צוריק אַהײם נאָך דער שול און ער הערט אַ פֿרױס קאָל אױפֿן טעלעפֿאָן
סיאיז דאָ אַ פֿרױ אין דער קיך
אױ! איר זענט נישט פֿײגע! אײַער קאָל האָט געקלונגען װי פֿײגע.׳
נײן, איך הײס צופֿיה. איך בין דײַן טאַטעס חבֿרטע.׳יאָ, איך בין עדיס זון. איך הײס זשוניאָר.׳שלום־עליכם, זשוניאָר. דײַן טאַטע איז אינעם װאַשצימער.׳און... פֿײגע איז דאָ אַ סך מאָל?׳יאָ, יאָ, אַלע טאָג.׳אַלע טאָג?!׳יאָ, אַלע טאָג אין דער פֿרי טאַטע און פֿײגע האָבן ליב צו רעדן װען טאַטע טרינקט זײַן קאַװע.׳זי איז דאָ אין דער פֿרי?׳איך װיל װיסן מער פֿון פֿײגע...׳נו, איך האָב ליב פֿײגע, אָבער...׳׳...זי רעדט צו פֿיל; אָבער דער טאַטע האָט זי זײער ליב.׳ער האָט זי ליב?!׳דײַן טאַטע קען נישט האָבן צװײ חבֿרטעס!׳צופֿיה פּלוצלינג גײט אַװעק. עדי קומט פֿונעם װאַשצימער.׳
װוּ איז צופֿיה?׳זי האָט נישט ליב פֿײגע. זי איז געװאָרן אין כּעס אױף פֿײגע...׳און זי איז פּלוצלינג אַװעקגעגאַנגען.׳אױ, װײ! נײן! נײן!׳צופֿיה! פֿײגע איז אונדזער פֿױגל! זי איז אַ פּאָפּוגײַ!׳
איך בין פֿײגע, דער פֿױגל! זײַ געזונט, צופֿיה!׳