דער װעגעטאַריער

דער װעגעטאַריער

װיקרעם גײט אינעם תּל־⁠אָבֿיבֿ רעסטאָראַן, זײער אַ שײנעם רעסטאָראַן
385אַ גוטן־⁠אָװנט! איך הײס משה, און איך װעל זײַן אײַער קעלנער הײַנט.
385אָט איז אײַער טיש און דער מעניו.׳
װיקרעם לײענט איבער דעם מעניו
593איך װיל אײַך עפּעס פֿרעגן.
593איך בין אַ װעגעטאַריער.׳
593האָט איר װעגעטאַרישע עסן?׳
385יאָ, יאָ! מיר האָבן שניטקעס מיט פֿלײש; זײער געשמאַק.׳
593שניטקעס מיט פֿלײש? איך בין אַ װעגעטאַריער.
385אױ, זײַט מיר מוחל!׳
385מיר האָבן זײער געשמאַקע געבראָטענע הינדל.׳
593געבראָטענע הינדל איז פֿלײש,׳
593און איך עס נישט קײן פֿלײש!׳
385מיר האָבן סאַלאַטן...׳
593אױ, איך האָב ליב סאַלאַטן!
385ס׳איז דאָ אַ סאַלאַט מיט פּאָמידאָרן, אוגערקעס, לאַקס...׳
593איך עס נישט קײן לאַקס! איך בין אַ װעגעטאַריער!׳
385מיר האָבן פֿריטקלעך...׳
593זײער גוט, פֿריטקלעך.׳
385פֿריטקלעך... פּערפֿעקט! און... מיט אַ האַמבורגער?׳
װיקרעם װערט אױפֿגערעגט און אין כּעס, קלאַפּט אָן דעם טיש און שרײַט אױס...
593איך עס נישט קײן פֿלײש!
593אױ, איך האָב נישט קײן געדולד צו אַ נאַרישן קעלנער!
פּלוצלינג שטעלט װיקרעם זיך אױף און גײט אַרױס פֿון דעם תּל־⁠אָבֿיבֿ רעסטאָראַן און טוט אַ קלאַפּ מיט דער טיר
385אױ, איך פֿאַרשטײ נישט. פֿאַר װאָס איז ער אַזױ אױפֿגערעגט?׳