אָסקאַרס בלומען
אָסקאַר איז אין זײַן גאָרטן און ער זעט זײַן חבֿר, עדי
אַזאַ קראַסאַװעץ! שײן װי יוסף הצדיק!
איך האָב אַ ראַנדקע!און דו האָסט בלומען אָדער שאָקאָלאַד פֿאַר דײַן ראַנדקע?אױ, נײן! און איצט האָב איך נישט קײן צײַט צו קױפֿן עפּעס. ס׳איז שפּעט!אפֿשר װילסטו עטלעכע בלומען פֿון מײַן גאָרטן?נײן, אַ דאַנק, אָסקאַר.דו האָסט די פֿרױ ליב?נו, אַװדאי! זי איז אַזױ לעבעדיק!אױב אַזױ, נעם די בלומען.אָסקאַר פֿילט אָן עדיס הענט מיט זײַן פֿילפֿאַרביקן בלומען
אָסקאַר, איך װיל נישט דײַן בלומען!אָבער פֿאַר װאָס נישט?עדי ניסט; אײנס, צװײ, דרײַ מאָל
אױ, עדי; צו לאַנגע יאָר! װאָס איז געשען!איך בין זײער אַלערגיש צו בלומען!עדי, פּלוצלינג דײַן אױגן זענען אַזױ רױט און אױפֿגעבלאָזן!אױ, איך פֿיל זיך נישט גוט.עדי; דו זעט אױס שרעקלעך!עדיס ראַנדקע, צופֿיה, קומט צו גײן
שלום־עליכם, צופיה.
עדי; דו זעט אױס שרעקלעך!